ລັກສະນະຄົນຫູຫນວກໃນວັນນະຄະດີ

ບົດຮຽນທີ່ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງທັດສະນະກ່ຽວກັບຄົນຫູຫນວກ

ທັດສະນະຄະຕິຂອງວັດທະນະທໍາ ກ່ຽວກັບການຫູຫນວກໃນໄລຍະຫຼາຍໆລຸ້ນແມ່ນໄດ້ຮັບການສະທ້ອນໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ຂອງວັນນະຄະດີ. ໃນຫຼາຍໆປື້ມ Novell ຄລາສສິກເກົ່າ, ຄົນຫູຫນວກໄດ້ຖືກ ສະແດງໃຫ້ເຫັນ ເລື້ອຍໆໂດຍນັກຂຽນທີ່ເຫັນວ່າພວກເຂົາເປັນທັງ dimwitted, ເສຍຫາຍ, ຫຼື devious.

ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ຂຽນໃນອະດີດໄດ້ກ້າວຫນ້າໃນການສະແດງຄວາມຢ້ານກົວໃນແສງສະຫວ່າງທີ່ສົມດຸນຫຼາຍ, ມີຄວາມເຊື່ອແລະຄວາມຄິດທີ່ສັບສົນຕໍ່ຄວາມເຈັບປວດທີ່ເຮັດໃຫ້ແມ້ກະທັ້ງເລື່ອງທີ່ດີທີ່ສຸດ.

ວັນນະຄະດີ Pre-20th Century

ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງເລື່ອງຕົ້ນສະບັບກ່ຽວກັບ deafness ໄດ້ຖືກລາຍລັກອັກສອນໂດຍນັກຂຽນທີ່ໄດ້ຍິນ. ຫນຶ່ງໃນທໍາອິດແມ່ນໂດຍ Daniel Defoe, novelist ທີ່ມີຊື່ສຽງທີ່ໄດ້ຂຽນກ່ຽວກັບ Robinson Crusoe .

ປື້ມປະຫວັດສາດ, ການມີຊີວິດ ແລະ ເຫດການຂອງ Duncan Campbell , ເປັນປື້ມທີ່ຍົກເວັ້ນສໍາລັບເວລາຂອງຕົນ. ຂຽນໃນ 1729, ມັນໄດ້ອະທິບາຍລູກສາວຂອງລັກສະນະທີ່ມີຊື່ Loggin ເປັນ "ມະຫັດສະຈັນຂອງຄວາມດີແລະທໍາມະຊາດທີ່ດີ" ຜູ້ທີ່ມີຈິດໃຈທີ່ມີການປູກທີ່ມີຄວາມສາມາດສູງແລະສາມາດເວົ້າແລະອ່ານໄດ້ງ່າຍ.

ສໍາລັບສ່ວນຫນຶ່ງຂອງຕົນ, Defoe ໄດ້ຮັບການດົນໃຈຫຼາຍຈາກການເຮັດວຽກຂອງພໍ່ຂອງລາວ, ຜູ້ທີ່ເປັນ ຄູສອນສໍາລັບຄົນຫູຫນວກ ໃນປະເທດອັງກິດ.

ຮູບພາບຂອງ Defoe ແມ່ນເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນທີ່ສັງເກດກັບລະບຽບການທີ່ຫູຫນວກໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນເລື້ອຍໆວ່າເປັນຂໍ້ບົກພ່ອງທີ່ຫນ້າເປັນຕາຢ້ານຫຼືເປັນເຄື່ອງມືທີ່ຫຼອກລວງ. ໃນບັນດາຕົວຢ່າງ:

• Cadwallader Crabtree ໃນ Peregrine Pickle ໂດຍ Tobias Smollett (1751), ຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນຄົນຫູຫນວກແຕ່ປະກົດວ່າຈະຢູ່ໃນຄໍາສັ່ງເພື່ອເຜີຍແຜ່ການນິນທາທີ່ໂຫດຮ້າຍ

• Quasimodo ໃນ Hunchback ຂອງ Notre Dame ໂດຍ Victor Hugo (1831), ຄົນຫູຫນວກ, hunchback disfigured ຜູ້ທີ່ພົບສິ້ນສຸດຄວາມໂສກເສົ້າຫຼັງຈາກທີ່ຫຼຸດລົງໃນຮັກທີ່ມີ gypsy ງາມ
• Sir Kenneth ຂອງ Scotland ໃນ Talisman ໂດຍ Sir Walter Scott (1851), ຜູ້ທີ່ pretends ເປັນຄົນ Nubian ຄົນຫູຫນວກໃນການທີ່ຈະ spy ກ່ຽວກັບຄົນອື່ນໃນກອງທັບຂອງກະສັດ

• ຄົນແລະພະຍາກອນ ໃນ Mark Twain ຂອງ ເຫດການຂອງ Huckleberry Finn (1885), ຫນຶ່ງໃນຜູ້ທີ່ pretends ເປັນຄົນຫູຫນວກໃນຂະນະທີ່ຄົນອື່ນນໍາໃຊ້ພາສາສັນຍາປອມກັບຄົນອື່ນໆ

20th-Century Literature

ໃນຂະນະທີ່ຄົນຫູຫນວກໄດ້ຖືກສະແດງໃນແສງສະຫວ່າງທີ່ສະຫນັບສະຫນູນເລັກນ້ອຍຫຼາຍຂຶ້ນໂດຍຜູ້ຂຽນໃນຕອນທີ 20, ຫຼາຍໆຄົນທີ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງທາງລົບຄືກັນ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ບໍ່ພຽງແຕ່ສໍາລັບລັກສະນະຂອງຄົນຫູຫນວກແຕ່ຜູ້ທີ່ມີຄວາມພິການໃດໆຈາກ Tom Robinson ໃນ ການຂ້າ Mockingbird ແລະ Lenny ໃນ ຫມູແລະຜູ້ຊາຍ ກັບ Laura ໃນ Glass Menagerie . ທັງຫມົດນີ້ໄດ້ຖືກທໍາລາຍທີ່ສຸດໃນລັກສະນະທີ່ບໍ່ແນ່ນອນທີ່ສຸດສໍາລັບຄວາມໂສກເສົ້າ.

ໃນລະຫວ່າງເວລານີ້, ການຫູຫນວກໄດ້ຖືກນໍາໃຊ້ເລື້ອຍໆເປັນຄໍາອຸປະມາສໍາລັບຄວາມໂດດດ່ຽວທາງວັດທະນະທໍາໃນຫຼາຍໆປະເພດຂອງປຶ້ມ Novell ແລະເລື່ອງຕ່າງໆໃນສະຕະວັດທີ 20. ເຫຼົ່ານີ້ລວມມີລັກສະນະເຊັ່ນ:

• James Knapp ໃນ ຄໍາເຕືອນ ຂອງ Eugene O'Neill (1913), ຜູ້ປະຕິບັດງານໄຮ້ສາຍທີ່ເປັນຄົນຫູຫນວກແລະຫຼັງຈາກນັ້ນກໍ່ປະຕິບັດ suicide ຫຼັງຈາກທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍຂອງ SS Empress
• ຜູ້ຊາຍເກົ່າ ໃນບ່ອນທີ່ "Ernest Hemingway" ສະຖານທີ່ "ສະອາດດີທີ່ສຸດ" (1933), ເປັນຜູ້ເສຍຊີວິດ, ຄົນຫູຫນວກ, ຜູ້ທີ່ຕ້ອງການບໍ່ມີຫຍັງຫຼາຍກວ່າທີ່ຈະປິດຕົວເອງຈາກໂລກ.
• Holden Caulfield ໃນ JD Salinger ຂອງ Catcher ໃນ Rye (1951), ຜູ້ທີ່ dreams ຂອງການເປັນຄົນຫູຫນວກແລະດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໃນໂລກຂອງ silence ຄົບຖ້ວນສົມບູນ
• Misses Tutti ແລະ Frutti ໃນ Harper Lee ເພື່ອຂ້າ Mockingbird (1960), ສອງເອື້ອຍນ້ອງຄົນຫູຫນວກທີ່ມີເປົ້າຫມາຍທີ່ພ້ອມທີ່ຈະ ridicule ແລະການຂົ່ມເຫັງຈາກເດັກນ້ອຍຂອງຕົວເມືອງ

ໂຊກດີ, ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນທີ່ມີຄວາມຫຍາບຄາຍໃນວັນນະຄະດີແມ່ນຖືກຂົ່ມຂູ່ກັບຄວາມທໍລະມານດຽວກັນ. ຈໍານວນຜູ້ຂຽນໃນອະດີດໄດ້ເຮັດໃຫ້ມີການກ້າວໄປໄກກວ່າຫມູ່ແລະປະກົດຕົວຄົນຫູຫນວກທີ່ເປັນມະຫາຊົນຢ່າງເຕັມທີ່ດ້ວຍຊີວິດທີ່ອຸດົມສົມບູນ. ບາງຕົວຢ່າງທີ່ດີທີ່ສຸດແມ່ນ:

• John Singer ໃນ ຫົວໃຈ ຂອງ Carson McCuller ແມ່ນຜູ້ລ່າຜູ້ດຽວ (1940), ຜູ້ຊາຍຄົນຫູຫນວກທີ່ເປັນຜູ້ສ້າງຄວາມສໍາພັນກັບຄົນທີ່ຢູ່ໃນຕົວເມືອງຂະຫນາດນ້ອຍຂອງຈໍເຈຍຂອງລາວ
• Linda Snopes Kohl ໃນ William Faulkner's The Mansion (1959), ຄົນຫູຫນວກ, ແມ່ຍິງທີ່ມີຄວາມເຂັ້ມແຂງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນໃນເມືອງ Mississippi ຂອງນາງໃນເວລາທີ່ນາງຕັດສິນໃຈສອນເດັກນ້ອຍສີດໍາ.

• Alice Guthries ໃນ Sara Flanigan's Alice (1988), ເປັນຄົນຫູຫນວກ, ເປັນເດັກຍິງ ທີ່ມີອາການ ຊຶມເສົ້າ , ຫຼັງຈາກຖືກປະຖິ້ມໄວ້ໂດຍພໍ່ຂອງນາງ, ໄດ້ເຮັດວຽກເພື່ອສຶກສາອົບຮົມຕົນເອງແລະເອົາຊະນະການຂົ່ມເຫັງຂອງໄວຫນຸ່ມຂອງນາງ